آدمک تنهاست بخند

سخنی با عزیزان همراه و خداحافظی

adamak86 — Sun, 22 Nov 2009 12:31:18 GMT

طی سه سال گذشته هر جا که می رفتم هر کار که می کردم این صفحه به مانند فرزندی که به مادرش چسبیده به من وصل بود خنده هایم گریه هایم غم هایم شادی هایم همه و همه با این صفحه تقسیم می شد...

بهش انس عجیبی داشتم خیلی عجیب ... انگیزه ام اما برای راه اندازی اش زندگی و نفس کشیدن بود.. عاشق شدن و عاشق ماندن!

نوشتن و نوشتن برای دلم ... برای خودم ... برای تقسیم همه هیجانات .. حال تصمیم دارم برای راحتی چیزهایی که دوستشان دارم از آنها در گذرم!!

"آدمک تنهاست بخند" هم جز این دوست داشتنی های زندگی ام بود ... نمی دانم نه زیاده روی کردم نه ؟؟!! شاید هم روزگار گریبانم را گرفته !! اما می دانم که اعتمادم را از دست دادم...

هنوز هم نمی دانم تا چه مدت می شود صبور بود... می شود ساکت بود و دم نزند... هنوز هم نمی دانم سرنوشت توانست مغلوبم کند یا من سرنوشت را !!

حال هزاران سووال بی پاسخم را به خاطر اعتماد از دست رفته ام در دنیای مجازی و آدمک ۸۶ می گذارم و آن را وا می نهم تا سکوتم نشکند..! این بلاگ با قالب جنبش سبز و آهنگ خالی ابی که بسیار دوستش دارم در دنیای مجازی تا روز مبادا ماندگار شد... روزی شبیه امروز یا فردایم!

عزیزان همراه در این مدت همه تلخی ها و شادی هایم را تحمل کردید و دم نزدید.. سپاسگزار شما هستم به خاطر همه امیدها در سرزمینی که سقفش کوتاه است و سقف آدم هایش کوتاه تر!

عزت مستدام و خداحافظ : زینب

از این پس مرا اینجا بخوانید: (کلیک کنید باز میشه)

www.adamak86.persianblog.ir/

درس هایی از امپراتور/ تولدت مبارک رئیس مهربانم

adamak86 — Sat, 21 Nov 2009 20:31:18 GMT

پیشترها گمان می کردم نوشتن، افزودن است و اضافه کردن معنایی به بی شمار معناهای زندگی.

بر این اندیشه بودم که تنها با نوشتن، هستی عمیق می شود و لذت زیستن دوباره در تن متن و آدمی زاده می شود از نو.

اما گاهی نوشتن از کسانی که دوستشان داری در واژه نمی گنجد و من مجبور شدم امشب بر این گمان بمانم که نوشتن من کاستن است و کم کردن فاصله های تاریک میان سکوت ها...!

امشب نوشتم تا بهانه ای باشد برای کم کردن از وجود پوچم که نمی تواند جبران و تشکر کند...!

نوشتم درس های بزرگی که رئیس همیشه مهربان و خوش قلبم سعی کرد یادم بدهد اما من دختر خوبی نبودم!

احمد جعفری چمازکتی رئیس عزیزی است که امشب سالروز تولدش است او قدم در ۴۴ سالگی می گذارد تا به یاد آورم که با آمدنش دنیای فکری و نگاه زندگی ام را آب و جارو کرد!

او همیشه به من می گفت:

زندگی را نخواهی فهمید اگر از همه گل های سرخ دنیا متنفر باشی فقط چون در کودکی وقتی خواستی گل سرخی بچینی خاری در دستت فرو رفته است؟

زندگی را نخواهی فهمید اگر دیگر آرزو کردن و رویا دیدن را از یاد ببری و جرات زندگی لب طاقچه را به فراموشی سپاری فقط به این خاطر که در گذشته یک یا چند تا از آرزوهایت اجابت نشد.

زندگی را نخواهی فهمید اگر عزیزی را برای همیشه ترک کنی فقط به این خاطر که در یک لحظه خطایی از او سر زد و حرکت اشتباهی انجام داد.

زندگی را نخواهی فهمید اگر همه دست هایی که به سمتت دراز می شود پس بزنی فقط به این دلیل که یک دوست غافل به تو خیانت کرد و از اعتمادت سو استفاده.

زندگی را نخواهی فهمید اگر فقط چون یکبار در عشق شکست خوردی دیگر جرات عاشق شدن را از دست بدی و از دل بستن دوباره به او بهراسی.

زندگی را نخواهی فهمید اگر از ترس زمین خوردن هرگز قدم در جاده نگذاری !! او به من آموخت بزرگ منشی و بزرگ مردی را ... او به من آموخت که به همه سختی ها لبخند بزنم و من دوستش دارم به اندازه همه نفس کشیدن های زندگی ام!

رئیس من امپراتوری بزرگ است که این روزها قلم را به کناری نهاده و نگاهش را به دور دست ها دوخته (!) از او می خواهم نه اصلا می خواهیم که باز هم برایمان بنویسد.

رئیس بنویس تا ما را باز هم زندانی کنی در میان پاراگراف هایت. باز هم اعتراف بگیر که از خیلی ها ،‌ خیلی بهتری. احساس می کنم این روزها ما هستیم که باید بیغوله نشین شویم نه شما!

رئیس خواهش می کنم رهایمان کن از این دلتنگی و گرفتاری، خواهش می کنم دوباره سردبیر باش تا به عشقت کار کنیم مجله و روزنامه بخریم.

رئیس خواهش می کنم دوباره بیا تا مثل گذشته ها در حسرت کار کردن با شما باشیم و در کنارت راهمان ندهی!! و ما حسرت بخوریم مثل همه روزهای گذشته !

تولدت مبارک استاد بزرگوارم...

پ.ن:

- امپراتور ایرنا لقبی است که دانشجویان و روزنامه نگاران جوان دیروز بر روی رئیس گذاشتند. حال این که به مذاق خیلی ها خوش نمی آید مهم نیست.

- تولدت مبارک امپراتور!

- این پست صدم بلاگ من است ...! بلاگم صد پستی شد..! راستی دیده بان از حالا به بعد دیده بمان!

**مسابقه: به بهترین جمله برای رئیس مهربانم "بونو" با تمامی مخلفات هدیه می دهم!!

دل مزخرف

adamak86 — Sat, 31 Oct 2009 07:52:18 GMT

با توام با تو خدا

یک دل قلابی

یک دل خیلی بد

چقدر می ارزد؟

من که هر جا رفتم

جار زدم

شده این قلب حراج

بدوید یک دل مجانی

قیمتش یک لبخند

به همین ارزانی !!

هیچ وقت اما

هیچ کس قلب مرا قرض نکرد

هیچ کس دل نخرید

با توام با تو خدا

پس بیا این دل من مال خودت

من که دیگه رفتم پس

بده این دل رو ببره دنبال خودش!

پ.ن:

- ببخشید بزرگ برای دوستانم که منتظر نامه سرگشاده به وزیر ارشاد بودند...!! توضیح ندارد خودتان می دانید.!

- حس خوبم به این صفحه را به طور کلی از دست دادم ... این شعر هم به خاطر شما! با همه مزخرف بودنش!

-این روزها اخلاقم خیلی بده خودم می دونم... دوست دارم تنها باشم از دستم ناراحت نباشید! ناراحتم شدید همینه که هست؟؟!

- مرا بسپار در یادت... به وقت بارش باران...نگاهت گر به آن بالاست و در رقص دعا قلبت... مثال بید می لرزد... دعایم کن... دعایم کن... که من محتاج محتاجم.. (برای عزیزی که عازم مکه است و وقتی صدایش در تلفن پیچید بغضش شکست و من شرمنده شدم از این همه محبت)

- تماشا کن چروک دست سرد التماسم را..!

- یه نم بارون.. آسمون سیاه... عاشق هوای پاییزی ام...عاشق پاییزم و عاشق غمش و تنهاییش! می دونم چرا... آخه شبیه منه! نه؟

- حوصله کردید بخوانید!

* بوق ناموس من است/ از فوتبال متنفرم

*پول نداری نمیر!

*هر آنچه که باید از تونل توحید بدانید!

* شرکتهای هرمی ، پله هایی برای سقوط

دوئل / بچه تو بچه ای!

adamak86 — Tue, 13 Oct 2009 13:04:18 GMT

"هفت تیرت رو بکش!! ولی یادت باشه که تیر من خطا نخواهد رفت ! تیر من طناب دارت رو پاره خواهد کرد، هر چند که شاید اونو نشونه نگرفته بودم.

تو نشونه رفتی !! زود باش، هوا گرمه. مردم منتظرن...! فکر می کنی این یه جنگه؟ نه، بیشتر شبیه تیتراژ آخر یه فیلمه. تو بردی؟!!

نمی‌دونم، حالا که اینو بهت گفتم دیگه دوست ندارم تو رو هدف بگیرم. پس از فرصت استفاده کن. بیا، این هم از دستام. من تسلیمم. اون اسباب‌بازی رو بکش بیرون. د ِ بزن دیگه رفیق..."

و صدای شلیک ...

این تراژدی آخر فیلم زندگیه ... همون زندگی که یک جور بازیه !همه این و می دونیم ... یا لا اقل شنیدیم ... این که قبول داریم یا نه فقط تفاوت تو ادبیات گفتاریمون داره ...!

یکی می گه زندگی مثل شطرنجه: اگه بازی بلد نباشی همه می خوان یادت بدن، اگه بازی بلد باشی همه میخوان شکستت بدن!

یکی میگه زندگی مثل پیانو می مونه: دکمه های سفید شادی ها و دکمه های سیاه غم هان. اگه بخوای ملودی زندگی رو زیبا بشنوی دکمه های سیاه و سفید باید با هم نواخته بشن.

یکی میگه زندگی یه تاسه: هنر این نیست که تاس خوب بیاری، هنر اینه که تاس بد رو خوب بازی کنی.

خلاصه اینکه هر کدوم این ادبیاتا رو بپسندی یا هرجور دیگه زندگی رو تعریف کنی، تهش زندگی یه بازیه!

مثل هر بازیه دیگه ای که تو بچگی می کردیم. قایم باشک بود،گل یا پوچ، الک دولک، گرگم به هوا، خاله بازی، معلم بازی، لی لی، کشتی کج، قدم فیلی، گل کوچیک، تلفن بازی، اسم فامیل، یا تیله بازی یا ... !!

اما نه!... بازی الان همیشه هم مثل بازی بچگی نیست ... گاهی یه فرق خیلی خیلی بزرگ داره که تمام مزه بازی رو گس می کنه ... این بار آدم بزرگا برد و باخت رو تو بازی یه جور دیگه معنی می کنن. یعنی اصلا از اول یه قانون جدید رو بازی می ذارن که تو اون بازیای قدیمی نمی شد گذاشت.

این بار برا این که حتماً حتماً برنده بشن همه هم بازیا رو بازی نمی دن! بازی می شه یه نفره! حالا دیگه اگه بازی کنی حتماً فقط خودت برنده می شی!

هم می دونی کجا قایم شدی و می تونی خودتو پیدا کنی، هم می دونی گل تو کدوم دستته، هم اگه پات رفت رو خط هیچکس نمی بینه، هم تیله ها از اول همش مال خودتن، هم قدمات چه فیلی باشه چه مورچه ای هیچکس ازت جلو نمی زنه!

همیشه برنده می شی همیشه.

اما وقتی برنده شدی... هیچکس نیست برات دست بزنه....!

بچه ها هیچ وقت این جوری بازی نمی کنن. بچه ها اگه همبازی پیدا نکنن اصلاً بازی نمی کنن. بچه ها قبل از شروع بازی می رن بقیه بچه ها رو جمع می کنن. بچه ها همیشه با هم بازی می کنن، می برن ... می بازن ... گریه می کنن ... می خندن ... بچه ها همیشه بازی می کنن. آدم بزرگا ولی دیگه مدتهاست نه چشم می ذارن، نه قدم فیلی بر می دارن، نه...!!!

بچه ها عادت ندارن همه رو از بازی بیرون کنن برا اینکه فقط خودشون برنده بشن. بچه ها می دونن این جور برنده شدن مزه نداره. این جوری هیچکس برات دست نمی زنه. این جوری اصلا برنده نیستی ... حالا تو این دوئل زندگی هم من بچه بودم مثل همه بازی ها...! کاش همه بچه بودید!

پ.ن:

- همه به من می گن خیلی بچه ای ... بچه... بزرگ شو... بچه کوچولو بزرگ باش... بزرگ فکر کن... بچه ... بچه ... بچه! کارات بچگانست . حرف زدنت بچه گانست . پاسخ این است: ترجیح می دم بچه بمانم! اگر بزرگ بودن این است.!

- برنده شدنت مبارک من برات دست می زنم !!

- شنونده شده ام مدتهاست و خیره می شوم در سکوت! حرف هایم را برای خودم نگه می دارم چون سکوت را سنجاق کرده ام به تفسیرهایم که بوی کالی می دهند همیشه !!

- پست بعدی نامه سرگشاده به وزیر ارشاد است که هنوز پایش به دانشکده نرسیده چهار نفر احضار شدند!

عیار رفاقت

adamak86 — Sun, 04 Oct 2009 12:43:18 GMT

گفت: حتما می آیم

منتظرباش

منتظر پای دیوار

جیب هایم پر از آه ، وای ، کاش

پاها بی خداحافظی رفت

مثل هر بار

کوچه و خلوت و باد

کاسه ی اشکم از دستم افتاد

یک دل پر

زیر باران شرشر

یک نفر رد شد و گفت:

پاها بی خداحافظی می روند

ابرها هم همین طور!!

تو چگونه رفتی رفیق؟

پ.ن:

- این شعر و برای تمام کسانی نوشتم که تو چند ماه گذشته عیار رفاقتشون رو بهم نشون دادند... ممنونم از اونهایی که از طریق ایمیل ،‌ اس.ام.اس یا تماس برای جلوگیری از این که مبادا ارتباط با من به موقعیتشان لطمه بزند از من عذرخواهی کردند و رفتند.

ممنونم از اونهایی که رو در رو بهم گفتند،‌دیگه نمی خواهند با من دوست باشند چون من ...! متاسفم از اونهایی که اینچنین توهین وار بهم حمله کردند. البته این روزها هیچ چیزی آزارم نمی ده ولی اینچنین که از من بخواهند نام نبرم باید بگم من ایدز ندارم!!

از همه دوستانی که می خواهند پیوند بلاگشون رو از وبلاگم حذف کنند اعلام کنند ناراحت نمی شم خیالتون راحت!

- این سماور جوش است پس چرا گفتی:‌این دیگ خاموش است.

- به قول شاملو سلاخی زار می گریست ... به قناری کوچک دل باخته بود!

- یه آدم کوچولو عزیزم و سیندرلای خوبم شرمنده و فقط می تونم بگم طاقت بیار رفیق دنیا تو مشت ماست

- انگشتر در دستانم می درخشد... زیباست می دانی؟؟ بازم به قول شاملو

"دهانت را می بویند ،‌مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلت را می پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبی است نازنین

نو را در پستوی خانه نهان باید کرد

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد"

فرشته مهر

adamak86 — Wed, 23 Sep 2009 09:25:18 GMT

وقتی در انتخاب کلمات دقت می کرد تا بهم خبر بدهد به این فکر کردم که همه پدران می بخشند بی دریغ و دوست می دارند بی چشمداشت.

وقتی که درس زندگی می داد به یاد انهایی افتادم که پدر ندارند و خوب می‌دانند چه خوب بود اگر می‌داشتند این روزها. و من دارم هم پدر را هم پدر خوانده را!

امروز ، روز اوست . البته غریب است حال این روزگار و شگفت انگیز بازی های آن. او امروز متولد می شود در تب و تاب این روزها و خودش را آب می کند تا که گرما و روشنی بخشد به فرزندانش!

امروز تولد پیمان یغمایی است پدر خوانده ای که وقتی که نیست به قدری جایش خالیست که فرزندانش خوب نیستند، نه اینجا، نه آنجا.

همیشه همه چیز را ازش پنهان می کنیم اما با اولین سلام تا عمق حرفها را می خواند و آب می شود لحظه به لحظه . این بار وقتی مرا تایید نکرد دلم گرفت برای تمام زحماتی که برایم کشیده بود اما او هم می دانست که داشتن دختر کله شق چقدر سخته!

پدر خوانده مهربانم در آغاز فصل پاییز فقط یک حرف دارم که برایت بزنم:

عمرت طولانی باد ...

به همان اندازه که دوستت دارم ...

پدر !

پدر من !

برادر بزرگ من !

دوست من !

سرم را نه ظلم می تواند خم کند

نه مرگ

و نه ترس

سرم فقط برای بوسیدن دست های شما به پاس زحماتت

خم می شود

پدرم !

برادر بزرگم !

دوست من!

دعایم کن!

پ.ن:

- از پیمان یغمایی در این بلاگ زیاد سخن گفتم پدر و رنیس مهربانی که کار خبر و زندگی را از او یاد گرفتم نه من بلکه خیلی از بچه ها سایه حضور این پدر بر سر ما گسترده باد امین !

- امروز تولد برادرمان در فرسنگ ها دورتر نیز است برادر خوبم تولدت مبارک!

- تاسف من برای مردی که ادعای برادری داشت اما حال گویا نگران جا ماندن از غافله زیرآب زنی است!

- این روزها پر کار شدم آن هم به خاطر این که به احتمال فراوان تا مدتهای مدیدی نخواهم بود.. همه سبز باشید حتی اگر من نبودم!

- وای که وجود این دولت نعمتی است که از صبح تا شب لبخند به لب داری ... یکی از آنها بدجوری توهم زده و شادی را به دل بچه های خبرگزاری آورده .. به خدا ادامه بده دستت درد نکنه!

- پدیده ترین خبر حتما بخوانید

آخرین واگویه هایم:

- کلاهم را بلندتر از سرم بر می دارم با صداقت ، روراستی و عشق. شاید ماه مهر بعد نباشم! آن وقت است که این نوشته را جدا می کنید و میگویید که می دانست که دیگر نیست!

- انبار باروت است این جان و تن من/ اندک جرقه لازم است، کبریت بفرما!

** بی هیچ دلیل توجیه کننده ای اگر برگشتم نوشته هایم واگویه ای نخواهند داشت.

-امروز هوا بوی دیگری دارد، بوی کیف، بوی مدرسه... امروز دلم برای تصمیم کبری و چوپان دروغگو از هر روز بیشتر تنگ شده است، برای کوکب خانم و دست پخت شیرینش، چند وقتی است که از دهقان فداکار خبری ندارم، نمی دانم پطروس با انگشتش چه کرد ... دلم برای همه شان تنگ شده است... شانه هایم امروز بی قرارتر از هر روزند برای سنگینی کوله پشتیم و انگشتانم، برای نوشتن جریمه قلط های(!) دیکته ام. دلم برای مقش (!) های نانوشته ام نیز شور می زند... امروز حتی تراش و مدادم هم بی قرار یک دیگرند و دفترم پر از دلهره ای سفید برای فردای سیاه خود... دلم برای یک بغل دوستی تنگ است و برای یک دنیا همکلاسی بودن... امروز بوی مهر را استشمام کردم

چفیه مرا پس دهید

adamak86 — Mon, 21 Sep 2009 12:46:18 GMT

این یادداشت برای من ایمیل شده و از من خواسته که این مطلب را روی وبلاگم قرار دهم به حرمت قلمش و به نام همه بچه های جنگ این نوشته را می گذارم: سلام راه تماس جز اینجا با شما نداشتم مطلب زیر را در صورتی که صلاح می دانید پس از ویرایش منتشر کنید سپاسگزارم.

بنام خدای سبز اندیشان چفیه مرا پس دهید.

هفته دفاع مقدس سالگرد آغاز حماسه های بی نظیر ملت ایران و یادآور مجاهدت های امام شهیدان انقلاب و دفاع مقدس است. روزهایی پر از التهاب و سختی که مرد و زن ایران زمین به پیروی از امام خود صفحات خونین در کتاب نورانی تاریخ اسلام و تشیع ثبت کردند. چرا آن روزها با تمام سختی هایش برای ملت ما شیرین و غرور آفرین است؟

راهی را که برگزیده بودیم امتداد راه انبیاء و رسول خدا واهل البیت مکرم او بود و به حکومت امام منجی ختم می شد. امید داشتیم که در این مسیر از معنویت عدالت و آزادی نصیبمان گردد و از این رو نمادهایی به خدمت گرفتیم که بیانگر اهداف نورانی اسلام باشد.

با فریاد یا حسین و تکبیر پیروزمندانه رزمندگانمان و صفوف به هم فشرده مجاهدانمان و در حالی که پیشانی بند یا زهرا و چفیه مقدس به همراه داشتیم تا پای جان برای تحقق این آرمانها جانفشانی کردیم.

امام راحل بر بازوان جوانان این ملت بوسه می زد و به وجود آنان مباهات می نمود و آنان را برتر از یاوران علی ابن ابی طالب می شمرد ( خوشا به حال آنان که با شهادت رفتند ِ خوشا به حال آنان که در این قافله نور با قهقهه مستانه شان جان و سر باختند ) از آن روزگار چه به یادگار مانده است؟ جز چفیه خاکی ِ چند قطعه عکس و پلاک که یاد آور سالهای عاشقی ام بود.

گمان می کنم ارزشهایم به سرقت رفته تفنگم که روزی برای دفاع از خاک پاکم به کار گرفتم امروز بر روی خواهران و برادرانم نشانه رفته است. پرچمم که نمادی از غرور ملی ام بود بازیچه دست قدرت پرستان و اقتدارگرایان شده است. چفیه ام که نمادی از اخلاص من و برادرانم بود ناجوانمردانه آلوده شده است. در این سالهای غربت در این روزهای پر تلاطم و تاب سوز آمده ام تا چفیه ام را پس بگیرم ِ آمده ام تا رنگ دیگری به ارزشهایم دهم.

چفیه ام را پس دهید و بگذارید همچنان پاک و معطر بماند . بگذارید تا خاطره باکریها و همت ها زنده بماند و طنین صدای غرور آفرین خمینی کبیر همچنان به گوش رسد. امروز خطوط سیاه و سفید چفیه ام رنگ سبز یافته است. امروز می خواهم به جای رنگ سیاه رنگ سبز را ببینم چرا که دین و آیین من رنگ سبزی و صلح و آزادی دارد.

از همه دوستان سبز اندیشم که در روز قدس و هفته دفاع مقدس جدا از هر گونه گرایش و عقیده ای چفیه ای با رنگ سبز بدوش گرفتند تشکر می کنم و بدانند که در این راه سبز امید و در این مجاهدت مقدس صبغه ای الهی یافته ایم. امروز چفیه سبز نماد مقاومت و استقامت است پس امسال چفیه سبز را نماد جنبش آزادی خواهی و استقلال طلبی ملت ایران کنیم.

اعتراض دارم به هدیه کردن چفیه ام به هوگو چاوز . چون هنوز بسیارند فرزندان شهدای جنگ که تنها یادگار پدر رزمنده شان چفیه خونینی است که بوی مردانگی و غیرت از آن استشمام میگردد.

چفیه برای همیشه نماد و یادگار جنگی است که فرزندان این آب و خاک با سپرهای سینه هاشان در مقابل دشمن ایستادند و از خاک کشورمان مردانه پاسداری کردند.

چفیه یار همیشگی همه دلاورمردان جنگ بود که در گرمای طاقت فرسای جنوب از آفتاب سوختگی و گرمازدگی جلوگیری میکرد . بوقت طعام سفره بود و بوقت نماز سجاده.

اعتراض دارم به احمدی نژاد! می خواهم بدانم با کدام مجوز و در اِزای چه دستاوردی چفیه نماد جنگ ایران را بر گردن هوگو چاوز آویخت.

احمدی نژاد چفیه در بین ملت ایران دارای حرمت و ارزش میباشد و شما نه تنها مجاز نبوده و نیستید که بمنظور سیاسی کاری،این نماد مقدس را بر گردن این مردک بیاویزی بلکه خود نیز لیاقت و ارزش چفیه را ندارید!

چفیه مرا پس بده!

امضا - بسیجی جا مانده از کاروان عشق

پ.ن:

- موج سبز در راهپیمایی روز ایران به مذاق خیلی ها خوش نیامد و صد البته یکسری عکس هایی از سبزپوشان منتشر شده با نام "آشوبگران"‌ و "حامیان رژیم صهیونیستی" تبریک به همه به خاطر این که دیگر خس و خاشاک نیستند !

- به این جمله ها توجه کنید آشناست!! "با چاقو دست و پای مخالفان را قطع می کنیم"، "سر مخالفان را به سقف می چسبانم"، "چنان توی گوش مخالفان بزنیم که راه خانه شان را گم کنند"، "آن قدر عصبانی شان کنیم که از عصبانی ات بمیرند". و البته جمله جدید "عصبانیت آدمکش های حرفه ای دنیا از ما یک افتخار است" .. جای فردوسی پور خالی که بگه چه می کنه این...!

برای فرماندهی که امروز کنار ما گریست

adamak86 — Fri, 18 Sep 2009 06:39:18 GMT

نامش را نمی برم ، آن قدر می گویم که می شناسیدش... خواستم بنویسم فرزند جنگ و دفاع مقدس دیدم هم تکراری است هم حاشیه ای! فرمانده ای بود از پس همان روزهایی که تفنگ به دست گرفت تا هنگامه پرپر شدن را نشانمان دهد!

مادرش بالای سرش ایستاده بود از همان مادرانی که برای رزمندگانشان از خمسه خمسه های عراقی تا پایان جنگ برای همه مادری کردند... ننه عباس، ننه محمد، ننه مجید!

از همان مادرانی که اجساد فرزندانشان را در آغوش کشیدند که نوجوان بودند و بزرگ همت!

وقتی "هادی غفاری" را دید گه چگونه عمامه از سرش کندند، های های گریست! انگاری تو خاکریز بود و هیچ کس دیگری هم حضور نداشت!

انگاری سرتا سر دشت خشک بود. لبانش خشک شده بود. زخم شده بود. انگاری له له می زد. قمقمه اش انگاری خالی بود. به رزمنده دیگری داده بود.

لبانش می سوخت. جلویش زانو زدم و دستم را روی صندلی چرخ دارش تکیه دادم . با شالم اشک را از صورتش زدودم. شالی که بوی گاز اشک آور می داد و اسپری فلفل.!

به چشمانش نگاه کردم. حال فهمیدم چشمانش هم یک سوست. یکی از همان کسانی که دستانش را بال کرده بود تا پرواز کنیم .

فریاد زد خون. دریای خون. سینه ها با تیر دوشکا می شکافد . سرها جلوی گلوله تانک می ترکد و از سرخی خون بچه ها بخار بلند می شد. اما قرارمان این نبود!

دعایش را نردبانی می کند به سوی غفاری و خاتمی! از پاهای ناتوانش انگاری نور می بارد می گوید : بازنویس از سر خط دخترم ، قصه ای از غربت چشم ترم!

این خاک را هر بار به خون کشیده اند بهار عاشقانه تر روییده است ، او گفت.

لاله ها داغ دارند و با هر طوفان خاکستر مردان بلند تر می شود ، کدام سینه ستبری در هیبت چنین سدی نمی شکند؟؟! باز هم او گفت.

بوسه ای نثار پاهای ناتوانش کردم نه به تار مویم گیر داد نه به چهره ام با چفیه اش بر سرم کشید و گفت: از خاکریز تا خدا به قول ما بچه های جنگ فاصله ای نیست!!

زیر باران برایش نوشتم:

قرارمان این نبود!

فانوس را که حرف می زدی

تاول می زد لبهام

چه آگاهی مبهمی است عشق

تمام نمی شوی

در پس زمینه ی ذهنم

ایستادم ای!

پشت آرزوهام

از همان وقت که خودت را

رهای جبهه ها کردی

هر روز

در چار دیواری تنم بن بست می شوم

اشک هایم را پست می کنم

به نشانی سنگری که

کوچه ها را بلد نیست

من

دختری که همه ی آب های جهان را

پشت سرت ریخت!

پا روی بخت پدری گذاشتم

که عاشق خدا بود

با پلاکش نیامد

اصلا قرارمان این نبود

قرارمان این نبود که:

"عکس تو را توی قاب بگذارم"..!

پ.ن:

- این صحنه را امروز دیدم در روز جهانی ایران. شاید اگر آن وقت می نوشتم زیبا می شد اما حیف ..! این فرمانده جنگ هنوز هم بوی خاکریز می داد و لباس خاکی. لباسی که این روزها بدجوری بی حرمت شده!

این فرمانده به مانند برخی فرماندهان و بچه های جنگ نه در مقابل مردم ایستاده و تفنگ به روی آنها کشیده و نه به مانند برخی دیگر در پستو فرو رفته است! نه به مانند دیگری فرار را بر قرار ترجیح داده .

این فرمانده تمام مدت با ولیچرش راند تا باز هم ما را وادار کند که سلام کنیم به ارواح مطهر مردان همیشه زنده ای که با لباس رزم قدم در میدان جهاد گذاشتند تا گشاده ترین آغوش برای در بر گرفتنشان جایی باشد به نام "آسمان".

- بسیجی واقعی همت بود و باکری!

- آیا ادامه می دهم ای ریشه، تا به سیب! با اره می شوم ؟ نگرانم هنوز هم...!

- بنگاه لجن پراکنی نامش خیلی هم فرق نمی کند چی باشد یا کجا باشد ؟ مهم این است که جیره خوار است و مزدور.

واگویه هایم:

برای نسرین "کاش می شد ما آدما خودمون را آخر یک رفاقت ندونیم . یک صندلی هم واسه دوستیمون اون آخر رفاقت خالی کنیم تا اونم آخر رفاقت باشه؟! "

تهمت زدن و رفتن برای برخی ها بسیار راحت است اما من به خودم گفتم: چشمان من نگران بارانی است که نمی بارد بر جان تشنه گندم زار.

منش و اعتقادم سبز است

adamak86 — Mon, 14 Sep 2009 01:03:18 GMT

گیرم که می زنید و می کشید ... تفرقه می اندازید و حکومت می کنید چرا کار کرده را اینچنین بزرگ می کنید؟ چرا مردانه نمی ایستید و از کاری که کردید دفاع نمی کنید؟ وقتی سید حسن خمینی را زیر سئوال می برید نوه امام، یادگار امام!حال زیر چرخ بردن فرزند یک جانباز برای شما کاری ندارد که!

توی جنگل بی قانونی های اخیر توی این پرونده پرونده سازی ها، شنیده ام که پرونده برایم ساخته اید. این که به منش سبزم ایراد بگیرد، این که بگویید بر علیه رهبر نوشته ام (کاری که هیچ گاه نکرده ام)، این که بنویسید اخراج مرا از سطوح تصمیم گیران بلند پایه نظام و خارج از خبرگزاری بخوانید نشان می دهد، شکارچی ماهری هستید!

اما برایم یک جای سئوال می ماند چرا زمان مدیرعاملی ناصری ، خادم المله، فیاضی یا حتی تا روز گذاشتن کامنت من مشکلی نداشتم چرا اون روزها از مقامات بالا دستور نیامد!!

نه من بچه نیستم گویا تو بچه تر از منی ! وقتی می خواستی شکار کنی بهتر بود حساب همه جایش را می کردی ! برای بقای خودتان چرا به دنبال نابودی دیگران می گردی؟

گفتی به منشم ایرادات و انتقادات بسیاری وارد است چرا چون خاتمی را دوست دارم که مردم را گروه گروه به پای صندوق رای آورد و ما را با روحانیت آشتی داد؟ منشم کروبی وار است چون او توانست در حالی که حکم حکومتی ولایت مطلقه فقیه را قبول دارد به رهبر جریان حقوق شهروندی ایرانیان تبدیل شود و قشرهای جنبش دانشجویی را برای حمایت جمهوری اسلامی به میدان بکشاند؟

به منشم انتقاد داری چون "میر حسین موسوی" را دوست دارم چون بهتر از میر حسین کسی نمی توانست شعار الله اکبر و گرفتن روزه و سبزی سیدی را دوباره به میان نسل به جان آمده بیاورد و آنها را سبزپوش کند چرا باید منشم را پنهان کنم؟! این منش چه انتقادی دارد؟!

حالا چه اصراری دارید که به لجن همکاری با بیگانگان متهم شوم و سکوتم را به فریاد تبدیل کنم! چرا در نشست هایت مرا ملحد و کافر می خوانی؟

تیشه برداشتی که به ریشه جانبازان بزنی؟ به ریشه فرزندان جانبازان! تیشه برداشتی تا ستون ها را تخریب کنی که چه چیز ثابت شود؟

چه چیز را کتمان می کنی پایداری پدرم را به خاطر چفیه ای که بر گردنش نهاد و غبار سختی ها را از جمهوری اسلامی زدود!!

نه داوری معاون خبر ایرنا! نمی توانی حجاب از سر من بکشی و مدعی شوی بی اعتقادم.. همه بچه های ایرنا من را به خوبی می شناسند !

نمی توانی پوتین های خون خواهی ات را بلند کنی تا میوه کال را رسیده کنی!

چرا نمی گویی کامنتی که برای رییسم گذاشتم آن هم به جانبداری از تنها خبرگزاری رسمی کشور که این روزها به یک وبلاگ شخصی تبدیل شده از ورودی خبرگزاری جلوی حضورم را گرفتی! چرا به دنبال دستاویزی برای اخراجم می گردی؟

داوری به رفتن تو زباله دانی تاریخ هم فکر کن فردایی هم هست اگر اعتقاد داری!

پ.ن:

- خیلی ها این کامنتو برام ایمیل کردند یا زنگ زدند که بخوانم .. خیلی تماس گرفتند و گفتند که کجا و چه چیزهایی پشت سرم بیان می شود اما خدایی هم هست!؟ بتازید تا روزی که سیه روی شود هر که در او غش باشد!

سلام آقای دکتر
تو این مدت که مسئولتتون تو ایرنا بیشتر شده من هم بیشتر با شما آشنا شدم. بایستی اذعان کنم که هر روز جذابیت شما برام بیشتر میشه. اما موضوعی هست که برای من و چند تایی از بچه ها تا حدودی مبهمه. با توجه به منش شما نتوستم حلش کنم: اخراج زینب کریمیان به خاطر یک کامنت معمولی؛ چرا؟؟
اگه اینو توجیه بشم، تا آخر عمر در رکابتون خواهم بود، هر جا که باشین. ( اینو کاملا جدی گفتم )
_________________________________________
پاسخ : در موضوع خانم کریمیان هرچند که به منش و روش و بینش ایشان انتقادات جدی وارد است اما در همین حد بگویم که تصمیم از سطح مدیریت خبرگزاری بالاتر بود و هیچ ارتباطی به کامنت گذاری ایشان در سایتهای مختلف نداشت.

- اصل کامنت را در اینجا بخوانید http://www.turbulence.blogfa.com/

جومونگ لعنتی/ خیابان خانه من است

adamak86 — Wed, 09 Sep 2009 07:37:18 GMT

حضرت جومونگ، درود. امیدوارم طاعات، عبادات شما و بانو سوسانو، در ماه مبارک رمضان مورد پذیرش حق باشد.

آخ فراموش کرده بودم که جنابعالی آتش پرست هستید. در این خاک سال هاست که دیگر کسی از آتش نمی ترسد. ببخشید که نام واقعی شما را نمی دانم. آخه من یک ایرانی هستم و حافظه تاریخی ام زود به زود باتری خالی می کند.

یوم یول چانگ بودید؟ چینگ چانگ چونگ بودید؟ مهم نیست. شنیده ام گفته اید که گمان نمی کردید این همه هوادار در ایران داشته باشید. ما هم در شگفتیم. در این چندوقت ما هر بار ماسماسک را چرخاندیم، شما بر صفحه رسانه ملی؟! بودید.

چه تشکیلاتی. چه مصاحبه‏ هایی! بگذار به حافظه ام فشار بیاورم. یادم هست وقتی احمد شاملو در کنج انزوا در این مملکت جان داد از سنگ صدا درآمد ولی از صدا و سیمای ما صدا در نیامد. احمد شاملو را می شناسی جومونگ؟ نمی شناسی؟ همین قدر بدان شاعری است که از مرده اش هم می ترسند.

جومونگ جان، قهرمان ما اینجا شما هستی نه پهلوانان شاهنامه. شاهنامه را می شناسی؟ شاهنامه در صدا و سیمای ما جایی ندارد. در صدا و سیمای ما، اسطوره ها و قهرمانان ایرانی یا دزدند یا قاچاقچی. کوروش ها دزدند، بابک ها قرتی هستند، داریوش ها مواد مخدر می فروشند، شهاب ها خاک بر سر هستند.

اصلا این ها کیستند؟ قهرمان ما شما هستید. رئیس موپالمو کاوه آهنگر ماست. جنابعالی آرش کمانگیر مایید. قهرمانان ما شمایید. ما از اینکه نام فرزندانمان را رستم بگذاریم شرم داریم.

اینجا شما قهرمان ملی می شوی ولی ربنای شجریان را در ماه رمضان از تلویزیون ملی حذف می کنند، شجریان می دانی کیست؟ کاخ باشکوه "بویو" را در نظر بگیر. شجریان یکی از ستون های آن کاخ است.

جومونگ جان، در این مملکت فرهاد مهراد در غربت جان داد ولی صدا و سیمای هموطن فروش ما دم نزد. سالگردهای حسین پناهی می آیند و می روند، صدا و سیمای هموطن فروش ما دم نمی زند. یک ماه پیش سه میلیون نفر در این خراب آباد در خیابان بودند و کتک می خوردند، دم نزد. شکنجه شدند، دم نزد.

در صدا و سیمای این سرزمین از بامداد تا شامگاه فرهنگ بیگانه ترویج می شود. مردم زبان مادریشان را درست نمی دانند ولی به مدد صدا و سیما، دستور زبان عربی را مانند بلبل هجی می کنند:

انفعل ینفعل انفعال

انقطع ینقطع انقطاع

انجمد ینجمد انجماد

جومونگ! سالیان سال است که فرهنگ ایرانی در صدا و سیمای ملی به مسخره گرفته شده. نخبگان این سرزمین بزرگ برای یک گزارش یا پخش تصویرشان از صدا و سیما، له له می زنند ولی شما به یکباره رسیدی و یک شبه همچون یک قهرمان ملی به پیشوازتان آمدند.

اینجا در صدا و سیمای ملی شما قهرمان ملی شده ای. جومونگ، اینجا شما قهرمان ملی می شوی ولی صدا و سیمای ما، ساز نوازندگان را در پشت گل و بوته پنهان می کنند که مبادا شیطان از صفحه مانیتور به روح مردم نفوذ کند.

جومونگ لعنتی، اینجا تو در صدا و سیمای ما، با پول ما، قهرمان ملی می شوی ولی من باید اخبار درست را از بی.بی. سی و صدای آمریکا بگیرم.

صدا و سیمایی که خود عامل اصلی تهاجم فرهنگی است ولی دوربین به دست در سطح شهر، مقصر این فرهنگ درب و داغان را در میان جوانان می جوید!

شما که زحمت کشیدی و تا اینجا آمدی، سر راه اویی و ماری و چوسو و مدیر سایان را بردار و پس از ضیافت افطار در مسجد بلال، یک گوگوریو هم در صدا و سیمای ما برقرار کن!

پ.ن:

- این ها همه درده! مرگه! این ها همه فریاد فرو خفته است در آغوش بی کسی! من فریادم را می زنم شما چطور؟

- علیرضا بهشتی هم دستگیر شد! پسر بهشتی بزرگ! در همین شب هایی که این ها با لباس سیاه می نشینند و گریه می کنند! کدام را باور کنیم ؟ دم خروس یا قسم حضرت عباس!

- شنیده ها حاکی از آن است که خاتمی، موسوی و کروبی هم به زودی دستگیر می شوند ! یک سئوال دارم ای ایرانی چه می کنی؟؟ همه یکصدا گفتند در خیابان می مانیم! خیابان خانه من است!

ای ایرانی در وبلاگت جواب بده چه می کنی!

- آخ که این شجریان با "زبان آتش" چه کرده!! سی.دی را بخر رفیق ! خورشید پشت ماست!

- یک مجله "شاهد جوان" بخرید حتما! این بار پرتره یک دانشجو روی آن است که تا مدتها دل شاد می شوید!

- حسینی وزیر ارشاد شد خوب بعدش که چی؟

- دیروز یکی زنگ زد ، یک سئوالی پرسید وقتی جوابم را شنید صدای بوق ممتد تلفن در گوشم پیچید!

- بیانیه شماره ١٢ میر حسین موسوی

* اظهارات قابل تامل و جدید مشائی در حوزه علوم دینی

** واماندگی ترافیک تهران در چهارراه تصمیمات ناگهانی

واگویه هایم:

- معصوم شد بهشت از تو سر به زیر/ من بچه سر به هوای جهنمم!

- عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست،بلکه گذاشتن سدی در برابر رودی است که از چشمانت جاری است.

- تصمیم چه کلمه احمقانه ایه وقتی دل می گه شاید،‌عقل می گه نمی دونم!