دیدید عادت کردیم، دیدید حالا تنها اعتراضمان تو جمع سه یا چهار نفری تو دانشگاه، تاکسی یا اتوبوس است..!

دیدید عادت کردیم که "همینه که هست"... دیدید عادت کردیم فقط تو دلمون فحش بدیم، کانال تلویزیون عوض کنیم تا دلمون خوش بشه که از حقمون دفاع کردیم..!

دیدید عادت کردیم به داستان ترانه سهراب و ندا که با هیجان یا تاسف نقلش کنیم، دیدید عادت کردیم که به بازی خوردنمان بخندیم و فقط اعلام کنیم این آخرین رای من بود!

دیدید حتی به مردن امپراتور قطبی هم عادت کردیم ... دیدید حتی به چسبیدن سرمون به سقف هم عادت کردیم ... دقیقا درسته به خوردن پوزمان عادت کردیم!

عادت کردیم مثل زندگی روزانه همینه که هست کسی هم که تغییر بخواد میشه مثل من زخم خورده و تحقیر شده !

به منم می گن عادت کن که انسانها فقط سیاهند، عادت کن که خدا درد بده ،‌ صبر می ده...! عادت کن که دیگه تو خودت نپیچی به پای دیگران بپیچ!

عادت کن روزنامه نداری ... عادت کن که همه مرد نیستند ... عادت کن به زخم روزگار! عادت کن به باتوم و چکمه های سیاه به ریش که ریشه هایمان را سوزاند..!

عادت کن پل بشی واسه نامردا... اما نه من عادت نمی کنم ... من عادت نمی کنم چون من یک انسانم..

 

پ.ن:

- هنوزم می رم به بلاگفا کامنت ها مو چک می کنم بعد میام اینجا... سخته ... سخته .. سخته چرا؟؟ آهان چون عادت ندارم!

- شنیده بودم خدا درد بده صبر هم می ده ... چرا به من صبر نمی ده؟! چرا اینقدر می پیچم..

- هم امتحان دارم هم شیفتم وگرنه یک گوشه می خزیدم ..

- جایی خواندم "من برف را آن زمانی دوست داشتم که تو کنارم بودی...چقدر خوبه که من از تابستون بدم میاد و این روزها داره توی تابستون می‌گذره و من می تونم روزهای خوب زمستونی رو با تو تصویر کنم..."

- گزارش "قامت خیابان ولیعصر دوباره سبز می شود"

 

واگویه هایم

- وقتی در مقابل چشمانم قامت می بست پر صلابت بود و دست نیافتنی .. صلابتی سخت.. بزرگ و البته واقعی ... صلابتی که حس می کردی چتری است برای حفاظت از زمینی ها در مقابل گزند ها و زخم ها ...

سعی کردم مثل او قامت ببندم تا یاد گرفتم فهمیدم صلابت هم خودش گزند است و زخم و صد البته پوشالی ..!

** تازه نوشته شده

عین مطلب ارسالی از بلاگفا "دوست و نویسنده توانمند آدمک تنهاست بخند هیچ دوست نداشتیم بدون برگزاری دادگاه برایمان حکم ببری و بدون درخواست قصاص کوله بار جمع کنی و بری.

اما تهمت زدی ،‌بهتان زدی و نوشتی و رفتی ، حتی یکبار هم نگفتی بگذار با مدیر بلاگفا حرف بزنم ، کسی که بارها برای دیگران باهاش تماس گرفته بودی. البته خیلی ها بعد از انتخابات ما را محکوم کردند و ناسزا گفتند و رفتند اما توقع ما از رفقایمان با ما به از این باش بود. دوست داریم باری دیگر درب وبلاگ پر طرفدارت را باز کنی و فارغ از شایعات بیان شده به کارش ادامه دهی.

این درخواست دوستانی مشترک است به پاس سه سال زحمت برای حفاظت از وبلاگت. می دانم که زخم خورده ای اما از ما نه. از دیگران. پس منتظر بازگشتت هستیم." به امید آن روز

نوشته شده در ساعت توسط آدمک | |