"روز اول پاییز مادر دهر، میلاد خجسته ایی را در تقویم مهربانی هایش ثبت می کند و روز اول مهر تو زاده می شوی تو که نمی دانم برای توصیفت چه کلمه ایی می تواند از گفتن عاجز نماند.. !

دست و دلم می لرزد برای نوشتن، کلمه ها یک به یک در مقابلم صف می کشند تا برای توصیف تو به کار گمارده شوند اما نه ... هیچ کدام نمی توانند. نکند در مقابل تو تنها باید سکوت کرد سکوتی که از سر نیاز است، برای اینکه همیشه باشی سبز و برقرار، پس سکوتم را فریاد می زنم تا همه بشنوند..!

ای استاد ای بزرگوار

تویی که بی چشمداشت شعری یا کلامی همراهیم کرده ایی هزار بار...  چرا انقدر عاجز شده ام در نوشتن، در وصف کردن، مگر تو چه فرقی با بقیه داری که از تو نمی توانم بنویسم ؟.. مگه تو خودت نوشتن را یادم ندادی!

خیلی فرق داری من که خوب می دانم اما می خواهم فریادم را همه بشنوند و همه بدانند که در این وانفسای بی مهری ها و محبت دریغ کردنها تو بی دریغ آفتاب بودن را بر من می آموزی... هر چند نمی توانم سوسویی از آن همه گرم تابیدنهایت را تکرار کنم!!

تو باران می شوی  و بی چشمداشت بر تشنگی هایم می باری و من باز هم نمی توانم نم نم باریدن را هم تجربه  کنم ...!

تو کوه می شوی استوار،  تو دریا می شوی بی انتها و من همچنان بی قرار ...!!

استاد پیمان، نه من شاگردی کردن را هم غلط مشق کردم من که از روی دست تو نوشتم پس چه شد که تو را تکرار نکردم؟ ناتوانی من به جای خوبیها و بزرگواریهای تو در هیچ ظرفی نمی گنجد حالا چه کنم ؟

تو آنقدر زیاد و من آنقدر کم! و تو باز هم بی چشمداشت شعری و کلامی کنار من می مانی، دست کودکی خوب زیستن و خوب ماندنم را می گیری تا راه رفتن به این راه و روش را بر من بیاموزی نا امیدت می کنم ؟مي دانم ..می دانم پیشرفت من امیدوار کننده نیست اما تو استواری و پر تحمل ...

حالا امروز که میلادت را تاریخ در صفحه مهربانترین ها و برترین هایش حک کرده ، باز هم من ماندم و ناتوانی هایم در انتخاب کلمه ها برای گفتن یک تبریک ساده!!

ساده به نظر می رسد، شاید برای دیگران،  اما نه ساده نیست زبانم خموش می ماند و دلم در خروش !!

استاد عزیزم امروز نوبت من است که بگویم و تو بشنوی و من عاجز از بس که تو بهترین ها را گفتی و من شنیدم و آموختم حالا من که بهترین ها به ذهنم نمی رسد چکار کنم ؟ باز هم سکوت ؟

نوبت هدیه دادن که برسد باز هم من می مانم در انتهای صف، می دانم به پاس خوب بودن و خوب زیستنت فرشتگان در عرش، قصری از نور و بلور را برایت آذین بستند و این هدیه آنهاست به تو، حالا من چه کنم ؟

باز هم سیاه مشق های نثر گونه ام را به پاس دل بی صدا شکسته ات تکلیف کنم ؟یا باز هم سکوت کنم برای مردی که شبیه باران است مانند دریا و خود آفتاب...

ای کاش همه حرفها گفتنی بود ای کاش همه خوبیها وصف شدنی بود...!!جای پای تو را در زمین می یابم و همه تلاشم را می کنم تا قدم هایم را بگذارم درست جای قدمهای تو، اما تو چه تند گام بر میداری در جاده نیکی ها من عقب افتاده ام نفس نفس می زنم از نفس افتادم و آخر نرسیدم به آخرین رد پای تو ...

استاد پيمان عزيز اگر دست من بود امروز شهر را  به پاس ورود تو به زمین  آذین می بستم، همه تاریکی ها را روشن می کردم از نور و آئینه ها را تکرار می کردم با بلور!!

اری رقص و پایکوبی را اجباری می کردم، همه سیران و گرسنگان شهر را مهمان سفره ایی به بزرگی دل پاک تو !!

ای کاش دست من بود      ای کاش دست من، ناتوان نبود 

 همه زمینی ها که  نمی دانند سالها پیش در چنین روزی  چه مهربانه بی دریغی زاده شده، اما آسمانیها خوب می دانند آنقدر شادی می کنند که نوای شادیشان رنگ و بوی شهر را تغییر می دهد و کم کم همه جا را رنگ پر می کند...قرمز، طلایی، زرد و پاییز با همه دلفریبی و زیباییش آغاز می شود با آغاز تو ...

آه استادم همه حرفهای تو که یادم می آید این حرفهای سرشار تو هر کدام ضیافتی است برای روح گرسنه من !!..تو هم حرفهای خوب داری هم بیش از آنچه من قادر به گفتن باشم به من گوش می دهی ...

تو آگاهی من شدی وقتی که من چیزی نمی فهمیدم،تو نور جهان شدی وقتی که خاک خود را نمی شناخت، تو تصویر ما شدی وقتی که ما خود را ندیده بودیم...

از خود عبور می کنم ،  تو آن سوی من ایستاده ایی  و لبخند می زنی...لبخند تو آنقدر بها داردکه بخاطرش از آتش هم بگذرم.. 

من طلا نخواهم شد روزی شبیه تو می دانم!!

استاد پيمانم، می خواستم برایت چراغ بیاورم ای مهربان، چراغی روشن تر از آفتاب وجودت نیافتم! خواستم برایت دریچه ایی بیاورم رو به سوی کوچه خوشبختي ، دیدم کدام کوچه است که تو را ندیده ادعای خوشبختی کن!!

حالا مثل همیشه من مانده ام در برابر تو با دست تهی .. تنها وسع من این است که بگویم پدر خوانده عزیزم تولدت مبارک و دوستت دارم تا همیشه!!

نوشته شده در ساعت توسط آدمک | |