آدمک تنهاست بخند

آنگاه با آوایی جادویی از لابلای شاخه های وحشی درخت پر می کشد... اوج می گیرد و بر بلندترین و تیزترین خار تن به تصلیب می سپارد...

در لحظه واپسین با آوایی دل انگیزترین از ترنم کاکلی و بلبل ا اختضارش فراتر می رود... آوایی طرب انگیز که زندگی بهای آن است...

چنین است که جهان از حرکت باز می ایستد تا گوش فرا دهد و خداوند نیز در آسمان مسرور است... چرا که خوبترین همواره به بهای دردی جانکاه به دست می آید...یا لااقل افسانه چنین می گوید...

- وبلاگم فیلتر شد به دستور دوستان دیگری را باز کردم

- حالا دیگه تنها نیستم با همه ام