رودخانه وحشی

خریب می کنم آنچه را که نمی توانم باب میلم بسازم . آرزو طلب نمیكنم، آرزو میسازم . لزومی ندارد من همانی باشم که تو فکر میکنی ، من همانی ام که حتی فکرش را هم نمی توانی بکنی .

زانو نمی زنم، حتی اگر سقف آسمان ، کوتاهتر از قد من باشد ! زانو نمی زنم، حتی اگر تمام مردم دنیا روی زانوهایشان راه بروند ! '' مـــن زانــــو نمــی زنــــم. . . "

[ سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1392 ] [ 15:53 ] [ وحشی ]

بازوان

میــان بــازوان تــو،

امنیتــی هســت

کــه تــرس را زیــبا مــی کنــد . .

[ سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1392 ] [ 9:25 ] [ وحشی ]

هیچ چی

لابد به قول شاعر، تقدیر توست که پیام‌بری باشی که خوب گوش می‌کند، به‌جای خوب حرف زدن...

داریم هرروز کشتی کاغذی می‌سازیم، در جوی آب رها می‌کنیم، بی‌مسافر. کشتی کاغذی می‌سازیم، در جوی آب رها می‌کنیم، بی‌مسافر. کشتی کاغذی می‌سازیم، در جوی آب رها می‌کنیم. نوح؟ نوح.

بابا جان! آدم ها مرتاض نیستند که روی خُرده‌شیشه‌ها راه بروند و عادت کنند؛ درد می‌کشند، بغض می‌کنند..

هیچ‌چی..

[ دوشنبه سی ام اردیبهشت 1392 ] [ 8:37 ] [ وحشی ]

برودت

خیلی وقت است که از برودت آدمها...سردم نمی شود...!

[ یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1392 ] [ 16:56 ] [ وحشی ]

بخند

چه میخندی تو؟
به مفهوم غم انگیز جدایی؟ به چه چیز؟
به شکست دل من یا به پیروزی خویش؟
به چه میخندی تو؟
به نگاهم که چه مستانه تو را باور کرد؟
یا به افسونگری چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد؟
به چه میخندی تو؟
به دل ساده من میخندی که دگر تا به ابد نیز به فکر خود نیست؟
خنده دار است....
بخند....!!!!!

[ یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1392 ] [ 15:18 ] [ وحشی ]

درباره وبلاگ

روزها ماسک لودگی میزنم تا کسی نفهمد چقدر نبودنت درد دارد...اما شبها بلا استثنا شاعر میشوم!
این تمام سهم من از توست...

آرشيو مطالب